Het moet me toch even van het hart dat ik nogal inwendig boos word als ik hoor dat we solidair moeten zijn om uit dit soort van pandemie te geraken door snel snel een spuitje te krijgen om op die manier terug onze droomreis te kunnen maken en heel boos van de schande, uitgesproken door "de mens" wiens broodje reeds gebakken is, dat mensen die op straat komen om hun ongenoegen te uiten het uitschot van de maatschappij voorstelt. Het zijn juist die welgestelden die het woord solidariteit alleen uitspreken wanneer plots hun eigen leventje een deukje oploopt. Solidariteit bestaat ook uit kansen verdelen over meerdere mensen, mensen niet meer laten werken tegen te lage lonen, mensen niet in ongezonde omstandigheden laten werken wat nog steeds gebeurd, solidariteit op de werkvloer en zo kan ik nog even doorgaan. De pandemie van psychische onderdrukking is minstens even erg beste lezer. Ongelijkheid en armoede zijn geen natuurwetten zoals de zwaartekracht er bijvoorbeeld wel een is en dan hoor je geen preventieadviseurs of strenge deskundigen hoewel ze er wel zijn maar weinig of geen media halen. Het economische gedachtegoed is gemaakt door de mens of, gecreëerd om het met een kunstig woord te zeggen door een kleine minderheid van denkers die de lakens uitdelen en gemaakt om de grote meerderheid met mondjesmaat te laten overleven. Mogen wij als kunstenaar nog kritisch zijn over deze kwesties of gaan we regelrecht in de databank van dissidenten?

Max Vrijdags

Reageer op dit bericht