Een ezel stoot zich geen twee keer aan de zelfde steen beste lezer en daarom stelt ondergetekende kunstenaar nooit meer werk tentoon op plaatsen of bij mensen die wel de zaak willen opfleuren en zomaar 50 % van een eventuele verkoop krijgen maar het werk verzekeren echt niet zien zitten.

Een jaar geleden zag ik mijn eigen werk te koop staan op een veilingsite. Dat kan toch hoor ik je zeggen ware het niet dat het werk waarover ik spreek, zonder schroom was meegenomen door een gerechtsdeurwaarder in de zaak waar ik op vraag van de uitbater tentoonstelde. Bij nader onderzoek ontdekte ik dat het werk reeds was verkocht in een veilingzaal om de schulden te vereffenen van de malafiede zaakvoerder in kwestie. Verzeker je werk zelf, hoor ik vaak zeggen maar als je werk buiten je eigen atelier komt is het onbetaalbaar voor de kunstenaar die vaak alles wat hij bezit in zijn werk heeft geinvesteerd. Eigen schuld, zei de politie toen ik aangifte deed, alles is wettelijk verlopen.

Vorige week kreeg ik een mail dat ik bij het selecte groepje behoor dat onze dode stad mag opvrolijken met kunst  bij de plaatselijke bakker of beenhouder maar wel op eigen risico betreft schade of diefstal terwijl deze ziekelijke tijden juist gouden tijden zijn voor gerechtsdeurwaarders, advocaten en andere aasgieren die nu reeds lonken naar hun volgende prooi en bijna niets of niemand ontzien alsof ze het erom doen. Nee dank u beste organisatoren, nooit meer.  Dat spreekwoord van die ezel zou ik eigenlijk een beetje moeten bijsturen want ik zoek tevergeefs op veilingsites naar mijn tweede wettelijk gestolen meesterwerk.

Max Vrijdags

Reageer op dit bericht